In de naam van Allah, de Genadevolle, de Barmhartige, en
vrede en zegeningen zij met
Zijn Boodschapper.
Nog maar acht dagen tot we naar
Denemarken vertrekken, naar de dialoog die onze jonge moslims en geleerden
zullen beginnen. Ik ben vandaag niet gekomen om over de kwestie in Denemarken in
het bijzonder te praten. Ik ben hier vandaag om deze kwestie en alle
soortgelijken te gebruiken om kenmerkende principes vast te stellen, waardoor we
kunnen uitdrukken hoe we de toekomst zien, in het licht van deze principes.
Bovendien willen we bespreken wat de principes zijn die samen met ons de strijd
voor de opleving in de komende 20 jaar zullen overwinnen, aangezien een
dergelijke strijd getuige zal zijn van talrijke, variërende voorvallen.
Daarom wil ik van de toespraak van
vandaag gebruik maken om twee hoofdprincipes vast te stellen. Het is niet mijn
bedoeling om in details over de kwestie in Denemarken te praten, omdat deze
kwestie reeds is opgehelderd. Ik ben vandaag gekomen om te praten over iets veel
ernstigers.
Herinner jij je het voorval van ifk
(leugens) waarvan de vrouw van de Profeet beschuldigd werd en haar eer bedreigd
werd, enzovoort? Hoe gingen de metgezellen van de Profeet om met een dergelijke
netelige kwestie?
Zij beschouwden het als een ernstige
zaak die hun levens beïnvloedde.
Aan de andere kant, hoe ging de
Qoer'aan hiermee om?
De Qoer'aan veranderde dit
voorval van een aan tijd gebonden voorval, in principes voor de natie om tot aan
de dag des oordeels na te leven. De Qoer'aan veranderde het van een
voorbijgaand voorval tot een praktisch voorval, van een speciaal geval tot een
regel voor moslims voor het omgaan met zulke situaties tot aan de dag des
oordeels. Derhalve werd dit voorval een regel voor de hele natie. Ik kijk op
dezelfde wijze naar de kwestie in Denemarken. We zouden uit dit voorval met een
reeks regels moeten komen die onze opleving ondersteunen. Als we in de komende
20 jaar een opleving willen bereiken, dan moeten we aandachtig zijn want de
geschiedenis herhaalt zich en zulke voorvallen keren terug.
Daarom ben ik hier vandaag om over twee
principes te praten, die volgens mij de kwestie in Denemarken bepalen. Het
eerste principe: ik zal beginnen met een verhaal dat iedereen kent, en waar we
eerder over gesproken hebben in de siera (biografie van Profeet
Mohammed). Het is het verhaal van de voorname metgezel Chabbaab Ibn-Al-Arat. Ik
begin met dit verhaal om het idee uit te leggen. Chabbaab Ibn-Al-Arat ging naar
de Profeet (vzzmh[1])
toe, uitgeput van de lange strijd tegen beledigingen, misbruik en onderdrukking.
Hij ging naar de Profeet (vzzmh) toe terwijl hij in de schaduw van de Kaba
op zijn overkleed lag. Chabbaab zei tot hem: “Wil je hulp voor ons trachten te
verkrijgen? Wil je voor ons tot Allah bidden?” De Profeet ging rechtop zitten,
zijn gezicht rood van woede, en zei: “Onder de naties voor jou, zou een gelovige
man in een greppel gegooid worden die voor hem gegraven werd en een zaag zou op
zijn hoofd gezet worden en hij zou in twee delen gezaagd worden. Toch zou deze
marteling hem zijn godsdienst niet doen opgeven. Zijn lichaam zou gekamd worden
met een ijzeren kam die zijn vlees van de beenderen en zenuwen zou verwijderen,
toch zou hem dat zijn godsdienst niet doen verlaten. Bij Allah, deze godsdienst
(islaam) zal zegevieren totdat een reiziger van Sana (in Jemen) naar Hadrarmaut
niemand zal vrezen behalve Allah, of een wolf wat betreft zijn schapen, maar
jullie (mensen) zijn haastig.”[2]
Dit is de eerste regel. Waarom? Laat ons
deze hadieth (overlevering van Profeet Mohammed (vzzmh)) nemen en haar
grondig ontleden, want dit is vergelijkbaar met de kwestie in Denemarken. Laten
we het stap voor stap bekijken. Chabbaab gaat naar de Profeet, hij lijdt onder
onrechtvaardigheid, marteling en wordt uitgescholden, en klaagt over de lange
jaren van lijdzaamheid. Hij had er genoeg van en wilde dat dit lijden ophield,
en vroeg hoe lang nog. Herinner jij je de beledigingen die ze over de Profeet
zongen, hem moedhammam[3]
noemend en dat ze poëzie schreven om hem hiermee te belasteren? Herinner jij je
hoe ze hem (vzzmh) uitlachten en deze naam onder zich verspreidden? Degene die
dit alles begon, was een vrouw die zijn naam in een verzonnen gedicht
belachelijk maakte en vertelde over hoe zij zijn godsdienst gingen uitdagen en
waarin ze hem ‘moedhammam’ noemde.
Terwijl de metgezellen onder deze
beledigingen leden, kalmeerde de Profeet hen door te zeggen: “Laat hen,
aangezien zij moedhammam beledigen terwijl ik ‘Mohammed’ ben.” Herinner
jij je de verschillende vormen beledigingen die hij onderging? Tijdens een
andere gelegenheid slachtte Oeqba Ibn-Aboe-Ma’iet een kameel, nam de ingewanden
eruit en legde ze op de rug van de Profeet terwijl hij in gebed neerknielde. De
Profeet bleef stil totdat zijn dochter Fatima kwam en het van hem afhaalde. Ze
huilde om de vernedering die haar vader onderging. De Profeet (vzzmh) zei dat ze
niet moest huilen, en dat Allah (VVIH[4])
haar vader zal steunen.
Herinner jij je het andere voorval, toen
dezelfde persoon Oeqba Ibn-Aboe-Ma’iet zijn overkleding uitdeed, het draaide om
er een touw van te maken en het dan strak om de nek van onze geliefde (vzzmh)
trok, terwijl hij voor de Kaba aan het bidden was, totdat hij omviel door
de verstikking? Chabbaab Ibn-Al-Arat leed zelf aan verscheidene ontberingen.
Herinner jij je wat er met hem gebeurde voordat hij naar de Profeet ging? Ze
lieten steenkool vlam vatten en plaatsten het op Chabbaab totdat het vlees van
zijn rug smolt en het vuur doofde. Dit was zijn toestand toen hij naar de
Profeet toe ging. Vermoeid van de martelingen en van de beledigingen ten
opzichte van de Profeet. Wat was er eigenaardig aan zijn verzoek: “Wil je hulp
voor ons trachten te verkrijgen? Zou je voor ons tot Allah willen bidden?”
Hij las de verhalen in de Qoer'aan
over de Aad, Thamoed en andere naties die hun profeten uitdaagden, en hoe Allah
Zijn profeten wreekte. Daarom kwam hij naar de Profeet toe om hem te vragen
tegen de ongelovigen te bidden, omdat Allah zijn gebeden zal beantwoorden en hen
overwinning zal schenken. Wat hier wordt verwacht, wetend hoe teder en genadig
de Profeet was, is dat hij Chabbaab een schouderklopje zou geven en hem zou
proberen te kalmeren. Integendeel, hij (vzzmh) ging rechtop zitten en zijn
gezicht werd rood van boosheid. Waarom werd hij boos?
Omdat de Profeet (vzzmh) een doel had
dat hij wilde volbrengen. Hij had een doel dat hij in een periode van 20 jaar
wilde volbrengen. Waarlijk, zijn doel werd na 20 lange jaren behaald.
Zie hoe Chabbaab over zijn angsten van
het verleden en het heden kwam praten, terwijl de Profeet praatte over de hoop
van de toekomst. Chabbaab vertelde hem dat het misbruik ondraaglijk werd, maar
de Profeet werd kwaad omdat Chabbaab niet naar de droom leefde. De Profeet had
een droom, en de Profeet zou zijn droom laten zien, en het aan hem uitleggen. De
Profeet zou hem de droom van de staat van deze natie over 20 jaar laten zien.
Luister naar wat hij (vzzmh) tegen hem laten zei: “Bij Allah, deze godsdienst
(islaam) zal zegevieren tot een reiziger van Sana (in Jemen) naar Hadrarmaut
niemand zal vrezen behalve Allah, of een wolf wat betreft zijn schapen, maar
jullie (mensen) zijn haastig.” Deze woorden werden geuit terwijl het
Arabische schiereiland vol rovers zat, onveilig was, en kinderen bij hun
families weggehaald werden (denk aan Zaid Ibn-Haritha).
De Profeet (vzzmh) schetste de droom,
over hoe de natie over 20 jaar zal zijn, en spreekt als eerste over de
veiligheid. Het is alsof hij over iets ongelooflijks sprak, net zoals wij nu
over een opleving in 20 jaar praten, en mensen spotten met onze droom. De
Profeet vertelde Chabbaab dat de eerste pilaar in deze droom of dit doel
veiligheid is. Toen ging hij verder naar een ander punt: ‘een reiziger van Sana
(in Jemen) naar Hadrarmaut zal niemand vrezen behalve Allah’; geloof zal
de harten vullen. In die tijd waren de harten niet gevuld met geloof. Vandaar de
droom over veiligheid en geloof. Het derde punt dat hij toevoegde, ‘een reiziger
van Sana (in Jemen) naar Hadrarmaut zal niemand vrezen behalve Allah, of een
wolf wat betreft zijn schapen’: gaat over welvaart. Hij bedoelde dat schapen
veilig op het schiereiland zullen rondlopen, terwijl ze in die tijd aan
buitengewone armoed leden. Hij praatte over economische ontwikkeling die in dit
onvruchtbare land bloeitt. Aldus toonde de Profeet hem drie elementen van de
nieuwe droom.
Terwijl Chabbaab over zijn angsten uit
het verleden en het heden sprak, wilde de Profeet over de toekomst praten. Jij
zegt me om tegen hen te bidden (tot Allah), en ik zeg jou: hoe zit het dan met
ons doel? Jij zegt me: laat hen in de hel branden, en ik zeg jou opnieuw: hoe
zit het dan met ons doel? Kun je het standpunt van Chabbaab begrijpen, in
vergelijking met hetgeen hem uitgelegd wordt? De Profeet (vzzmh) nam hem mee
naar de toekomst en toonde hem de grote sprong die plaats zal vinden, en de
ontwikkeling en welvaart die nog moet komen. Zie je hoe de Profeet de drie meest
nodige kenmerken van die tijd benadrukt: veiligheid, geloof en welvaart? Deze
droom gaat over de drie dingen die de maatschappij nodig heeft, hoe ver gezocht
het ook kan lijken. Heeft iemand het idee waarop ik doel begrepen? Ik wil zeggen
dat de Profeet geen reactie voor de pijn van Chabbaab wilde zijn, maar dat hij
wilde dat Chabbaab naar de droom zou leven. Daarom eindigde hij zijn gesprek
door te zeggen: ‘je bent haastig’, want er zal een tijd komen wanneer de droom
werkelijkheid wordt. Het zal echter niet gerealiseerd worden door reacties, maar
door hard werk en vastberadenheid.
20 jaar later kwam alles wat de Profeet
(vzzmh) gezegd had uit. De dag kwam dat ‘een vrouw van al-Hiera reist (en
Mekka veilig bereikt en) de tawaaf (rondgang om de Kaba) verricht,
niemand vrezend behalve Allah.’[5]
Chabbaab werd beïnvloed door de pijn uit het verleden, terwijl de Profeet
(vzzmh) beïnvloed werd door het voorzien van hoop in de toekomst. Chabbaab werd
beïnvloed door de langdurige onrechtvaardigheid die hij jarenlang had ondergaan,
terwijl de Profeet beïnvloed werd door de droom die ze in de volgende jaren
zouden volbrengen. Chabbaab werd beïnvloed door de passie van een ware gelovige
die van zijn godsdienst en van zijn Profeet houdt, terwijl de Profeet de trouwe
ziel en de wijze planner voor de toekomst was. Chabbaab werd beïnvloed door de
reactie, terwijl de Profeet beïnvloed werd door het gevoel van toewijding en
vernuft omwille van zijn doel en geloof.
Laten we, na het vertellen van het
verhaal van Chabbaab met de Profeet (vzzmh), wat Chabbaab zei en hoe de Profeet
antwoordde, kijken hoe zichtbaar het in ons leven vandaag de dag is, niet alleen
in de kwestie in Denemarken omdat die vroeg of laat tot een einde zal komen,
maar laten we een regel stellen voor een natie die streeft naar het bereiken van
een opleving.
Er zijn twee denkwijzen: één die gelooft
dat de natie moet reageren in verband met onze lange en moeilijke geschiedenis
van de laatste 20 jaar, terwijl de andere gelooft dat de handelingen van de
naties in overeenstemming moeten zijn met onze droom voor de komende 20 jaar.
Zie je het verschil tussen de twee denkwijzen?
In overeenstemming met het verhaal dat
ik juist verteld heb, zou de natie moeten reageren overeenkomstig hetgeen we
voor de komende 20 jaar plannen. De eerste denkwijze gelooft dat we moeten
opkomen tegen alle beledigingen uit het verleden en het heden, door alle
mogelijke wettige manieren. Aan de andere kant gelooft de tweede denkwijze dat
de bewuste planning voor de toekomst middels een concreet en duidelijk doel,
hetgeen is dat onze huidige realiteit zal veranderen als het volbracht wordt.
Eén denkzwijze is zoals de ziekenwagen: wanneer er een crisis plaatsvindt, haast
zij zich hier en daar naar toe, en we kunnen niet zonder de ziekenwagen. De
andere gelooft dat de natie de zaden moet planten, hoe hard de wind ook waait,
en op het oogstseizoen moet wachten. We hebben twee denkwijzen, en beide
denkwijzen verdienen het om gerespecteerd te worden. Aldus moet de relatie
tussen de twee denkwijzen bestaan uit eerbied, respect en medeleven, omdat zoals
ik me herinner, Dr. Ali Djoema, de grote moefti[6]
van Egypte, zei dat er rollen en zaken zijn die door velen niet begrepen worden
als gevolg van hun complexiteit. Beide denkwijzen zijn het respect waard, vooral
wanneer zij beiden oprecht zijn in hun bedoelingen.
Het is echter het recht van de jeugd om
aan de toekomst te denken, te plannen, en aan de dag van morgen te werken. Ik
wil jullie vertellen dat de kwestie in Denemarken niet plotseling was, al onze
stappen komen voort uit ‘Maak iets van je leven’. Op 15 april 2004, de datum van
de aflevering, vroegen we jullie om over je land over 20 jaar te dromen. Toen we
deze dingen zeiden, hadden we het verhaal van Chabbaab met de Profeet (vzzmh) in
gedachten. Wat we toen in gedachten hadden, was dat de Profeet naar de toekomst
keek, en hij wilde dat onze daden niet slechts reacties zijn. Ik herinner me dat
iedereen in die tijd ons hun dromen begon te sturen: de jeugd, vrouwen en
kinderen. We installeerden een teller op onze website om het aantal mensen te
berekenen die betreffende dit idee contact opnam. En tot onze grote verbazing
overschreed het aantal de 700.000, omdat mensen hoopten dat iemand hun zou
vertellen of we tot een overeenkomst konden komen wat betreft onze toekomst. Na
het ontvangen van 700.000 dromen moedigden we de mensen aan om deze dromen te
bespreken. Dus begonnen ze over hun dromen en hun problemen te praten, zoals
werkloosheid, gezondheid, onderwijs, godsdienstigheid enzovoort. Derhalve kwamen
we terug op de hadieth van de Profeet: veiligheid, financiële staat en
geloof.
Op deze manier kozen we de slogan voor
onze opleving voor de komende 20 jaar: ‘Ontwikkeling door geloof’. We begonnen
vanaf dit punt onze droom uit te voeren. We willen het initiatief nemen om de
toekomst te visualiseren. Tijdens de laatste aflevering van mijn programma ‘In
de voetsporen van de geliefde’ benadrukte ik één punt heel duidelijk. Dat is dat
we van onze Profeet moeten leren in het zijn van initiatiefnemers die de
toekomst plannen. En ik benadrukte het feit dat zonder een droom en een visie,
er geen hoop is voor deze natie om in de komende 20 jaar op te leven.
Ik herinner me nog dat de metgezellen
van de Profeet een afkeer hadden van het verdrag van Hoedaibia, omdat zij
geloofden dat het betekende dat zij hun rechten verloren lieten gaan, en Omar
Ibn-Al-Chattaab klaagde hierover bij de Profeet. De tijd verstreek en het
resultaat van het verdrag bewees veel groter te zijn dan ze hadden verwacht. Het
aantal mensen die tijdens deze twee jaar tot de islaam bekeerden, overschreed
het aantal van diegenen die zich aansloten sinds de Profeet tot de islaam
opriep, dankzij het feit dat de Profeet voor de toekomst plande, en enkele
nutteloze overeenkomsten die hen in deze fase niet zou beïnvloeden, goedkeurde.
Ik wil de nadruk leggen op het feit dat
wat ik nu zeg, niet wil zeggen dat we tegen verzet zijn, of dat we doorgaan met
onze plannen zonder te letten op wat er met onze natie gebeurt. Ik heb dat niet
gezegd, en het is niet aan mij om dat te zeggen. Daarom steunden we het verzet
en de boycot aan het begin van het dilemma in Denemarken. Wat ik echter zeg, is
dat we de aanpak niet mogen vergeten, we mogen onze toekomst niet verwaarlozen.
Onze natie moet niet altijd alleen maar reageren zonder haar eigen plan van
aanpak voor de toekomst te bepalen. Dit is ons standpunt en dit is wat we gezegd
hebben. In feite zijn onze bestaande generaties de aanpak vergeten, en wanneer
we gedwongen werden ons tegen de tragische gebeurtenissen te verzetten, zijn we
vergeten te plannen voor de toekomst.
Laat me eerlijk tegen jullie zijn: als
we onze toekomst niet plannen, als onze regering, geleerden, wetenschappers en
creatieve denkers geen aandacht schenken aan de dromen van de jeugd en zich niet
beteren, zullen we nooit iets bereiken. Deze dromen zijn nog onrijp en hebben
organisatie en verbetering nodig, maar deze denkwijze mag niet vergeten worden.
Integendeel, we hebben allemaal aandacht besteed aan de tekeningen door een
verachtelijk persoon, en we hebben allemaal naar hen gezocht. Is het niet
logischer om aandacht te besteden aan de beelden van de jeugd die hun landen
over 20 jaar vanaf nu schetsen? En kijken naar wat zij gedaan hebben? Daarom
spoor ik de geleerden van de natie aan om deze dromen op te merken. De volwassen
generatie en de geleerden zouden evenveel aandacht aan deze kwestie moeten
besteden, als dat de jonge generatie deed. Als we onze dromen zelf niet
schetsen, zullen anderen het voor ons doen. En als dit het geval is, zullen we
verscheidene voorstellingen van onze toekomst hebben en niet slechts één. Op dit
moment kijken we helemaal niet naar een schitterende toekomst.Is onze huidige
staat eigenlijk niet het resultaat van anderen die 100 jaar geleden onze
toekomst schetsten? Zijn onze problemen niet het gevolg van het niet met onze
eigen handen schetsen van onze dromen? Is deze denkwijze geen respect waard, met
alle respect voor de andere denkwijze? Dit was het eerste principe.
We zeiden dat we uit al deze
gebeurtenissen twee principes willen halen. Deze twee principes zullen ons
oplevingsproject voor de komende 20 jaar beheersen. Het eerste principe is dat
er twee denkwijzen zijn, en beiden zijn goed.
De eerste denkwijze roept op tot verzet
tegen elke aanval en om elke aanval uit het verleden en het heden te trotseren.
De tweede denkwijze legt de nadruk op
het opbouwen van de toekomst en het maken van plannen om dit doel te bereiken,
terwijl we onze rechten behouden en ze niet opgeven. Het opbouwen van de
toekomst is echter wat de huidige situatie zal doen veranderen en wat alles zal
verbeteren. We gaan ons concentreren op een droom en we laten ons niet afleiden
door allerlei gebeurtenissen, terwijl we onze rechten behouden.
Dat was de eerste basis, en de tweede
denkwijze die eraan werkt om de toekomst op te bouwen is het resultaat in
verband met het eerder vermeldde voorval tussen de Profeet en Chabbaab
Ibn-Al-Arat. Chabbaab praatte over het pijnlijke verleden en de huidige
kwelling. De Profeet stuurde hem in een totaal andere richting: laat ons de
toekomst opbouwen. Hij bouwde een mooie droom voor hem, die veiligheid, geloof
en een economische groei biedt. Insja'Allah (met Gods wil) zal onze droom
hieraan gelijk zijn en zal de toekomst voor ons zijn. Dit is het vertrekpunt
waarop we onszelf gebaseerd hebben.
De tweede regel waarbij Denemarken
slechts een tijdelijke situatie is, maar het nog steeds dienst doet als een
praktisch voorbeeld: wat weten we over de moslims in het Westen en in Europa?
Wat is de situatie in Europa en wat zijn de reacties?
Door omstandigheden woonde ik van 2002
tot 2006 in het Westen, waardoor ik een ooggetuige was (en het meemaken is niet
hetzelfde als ergens van horen):
Onze broeders en zusters in
Saoedi-Arabië, Egypte en Marokko werden op een ochtend wakker en zagen de
spotprenten. Ze schreeuwden het uit en dat is hun recht. Ze maakten bezwaar en
dat is ook hun recht. Ze boycotten en dat is hun recht, zonder geweld te
gebruiken.
Wat je echter zag was de vierde
gebeurtenis, je zag de gebeurtenissen niet vanaf het begin. Daarom moet je de
dingen vanaf het begin zien, om te weten waar deze specifieke gebeurtenis te
plaatsen en haar belang volgens de ontwikkeling van de situatie te evalueren.
We zullen je nu een film tonen. Als
ooggetuige zal ik je over enkele delen van de film vertellen en ik zal de
beelden die grote invloed hadden uitkiezen.
Ik zal beginnen met verhalen van moslims
in het Westen. Ik zie het beeld en zal het beschrijven. Er is een dokter in
beeld. Zijn naam is Omar Al-Sjeich. Hij is een vrome moslim die veel aandacht
aan zijn ziekenhuis geschonken heeft. Twee weken geleden nam het Ministerie van
Gezondheid contact met hem op en vroeg hem om de verantwoordelijke te zijn voor
het controleren van alle ziekenhuizen in de Midlands, ongeacht wie deze
ziekenhuizen leidt, het zij moslim-, christelijke, joodse of hindoe dokters.
‘Jij bent de beste in de Midlands en we zouden graag willen dat jij deze
verantwoordelijkheid op je neemt.’ Niet veel mensen kennen dit verhaal van Dr.
Omar Al-Sjeich, misschien zelfs niemand.
Een ander beeld laat een moslim zien die
Europa met een vals visum binnenkwam en werkloosheidsuitkering eiste. Hij werd
op tv getoond omdat er mensen zijn die een hekel aan de islaam hebben. Hij
verscheen op tv zeggende dat hij iedereen Engeland uit zal schoppen (terwijl hij
een werkloosheidsuitkering eist) en dat hij hen uit hun land gaat schoppen en
hun vrouwen en dochters als buit neemt. Dit is wat sommige kranten meldden.
‘Wanneer we jullie landen binnenkomen, komen we met het doel om het te veroveren
en te terroriseren, zodat jullie rijkdom en jullie vrouwen wettige verwervingen
voor ons worden. En als we deze intentie vergeten te nemen wanneer we
binnenkomen, vertrekken we en vernieuwen onze intentie en dan komen we terug
zodat we recht op jullie rijkdom en vrouwen hebben.’ Een verwrongen en zeldzaam
voorbeeld dat grote publiciteit kreeg.
In een ander stuk zien we Osama in een
Oostenrijks dorp. Hij komt oorspronkelijk uit Syrië. Hij ging naar de brandweer
toe om er als vrijwilliger te werken (omdat hun brandweer met vrijwilligers
werkt). Ze keken naar hem en lachten, (al deze verhalen die ik vertel zijn
waar), ze lachten en zeiden: “Maar we doven niet enkel het vuur van
moslimhuizen.” Hij zei: “Waarom zeggen jullie dat?” Ze antwoordden: “Omdat
jullie je in ons land alleen over jullie eigen zaken zorgen maken, jij bent hier
om te nemen en niet om te geven. Maar onze dienst beschermt alle huizen, niet
alleen moslimhuizen.” Hij antwoordde: “En ik ben hier ook om het vuur in elk
huis te doven.” Hij werkte als vrijwilliger bij de brandweer en binnen twee
maanden werd hij de populairste persoon in het dorp. Een dorpeling kwam naar hem
toe en zei: “De islaam is echt mooi.” Zo veranderde zijn plaats in de
maatschappij.
Ik zie in één van de scènes een
Arabische jongeman, zijn verhaal is enkele jaren geleden gepubliceerd. Hij ging
naar de ondergrondse metro, laat in de avond om er zeker van te zijn dat niemand
hem zou zien. Hij bracht een mes mee en begon uit wraak het stof van de stoelen
kapot te snijden. Hij besefte niet dat de camera's in de trein hem filmden. Het
nieuws verscheen in de kranten en te tv liet zien hoe hij de stoelen
verscheurde. Ik was getuige van deze verhalen en ik respecteer de betekenis van
een getuige in onze godsdienst. Daarom toon ik jullie een wijd spectrum.
Ik zie Dr. Hani Al-Banna in beeld, die
een voorname organisatie vertegenwoordigt: Islamic Relief. Zij verspreiden
goedheid in de wereld. Hij is een persoonlijkheid die moslims in Europa en in
het Westen trots maken, omdat er in Europa iemand is die Hani Al-Banna heet.
Ik zie mijn vrouw in beeld. Na de
gebeurtenissen van 7/7 nam ze de bus, met haar hidjaab (hoofddoek en
bescheiden islamitische kledij). De bus stopte, en de mensen in de bus zeiden
tegen haar dat ze óf gefouilleerd werd, óf de bus moest verlaten, ondanks dat er
geen wet is die dit toelaat. Mijn vrouw voelde zich vernederd, ze weigerde
gefouilleerd te worden. Ze zei: “Ik heb niets verkeerds gedaan om gefouilleerd
te moeten worden.” De bus bleef stil staan en uiteindelijk moest ze vertrekken,
vernederd en huilend. Tot haar verbazing kwam een Engelse vrouw uit de bus haar
achterna en zei tegen haar: “Vergeef ons, maar we zijn bang en we willen niet
sterven.”
Ik zie Dan, hij is een Engelse jongeman
die tot de islaam bekeerde toen hij zag dat zijn vriend een papiertje van de
grond nam en het in de vuilnisbak gooide. Hij zei tegen zijn vriend: “Ik wist
niet dat Arabieren om deze dingen gaven.” Hij antwoordde: “Nee, onze Profeet gaf
ons het bevel om dit te doen.” Hij zei: “Jouw Profeet die in de woestijn leefde,
gaf jou het bevel om geen papiertjes die op de grond gegooid werden te laten
liggen?” Hij vertelde hem: “Nou, laat me jou vertellen wat hij ons nog verteld
heeft...”
Dan bekeerde zich tot de islaam. Hij was
een gemiddelde student. Zijn ouders wilden niet meer met hem praten nadat hij
zich bekeerde, maar hij werd één van de topstudenten aan de faculteit voor
geneeskunde nadat hij zich bekeerde. Hij hield contact met de familie en trouwde
met een Egyptisch meisje dat daar studeerde. Zijn familie verwelkomden het
huwelijk. Het is een mooi voorbeeld van succes.
Ik zie in het beeld woonwijken met een
hoge concentratie moslims. Ik adviseer jullie om daar niet naar toe te gaan.
Europeanen weigeren daar naar toe te gaan, omdat drugs wijdverspreid zijn in
deze gebieden. Soms is criminaliteit ook wijdverspreid.
Ik zie moslims in beeld die in het
Westen gewoond hebben en die succes hadden, en toen zij het goed kregen,
schaamden zij zich voor hun geloof (islaam) en beschouwden het als onderdeel van
de Westerse houding om met de islaam en moslims te spotten, enkel en alleen
zodat wij, samen met onze natie, ons erfgoed en onze beschaving door het Westen
veracht worden.
Ik zie een voorname plaats in
Birmingham, ‘Amanat Moe'ath’ genaamd, onder het bestuur van onze broeders uit
Jemen. Het is een plaats van kennis, cultuur, sport, gebed, aanbidding en
goedheid. Spijtig genoeg is het uitsluitend voor moslims. Geen Westerling gaat
er naar toe, niet omdat zij (de Jemenieten) dit met opzet deden, maar omdat hun
manier van denken hen tot afzondering leidt.
Ik zie uitzonderlijke predikers voor
wie, zodra zij in het Westen verschenen en de taal van het Westen spraken, de
deuren van de televisiekanalen zich voor hen openden. Zij zijn echter klein in
aantal en veranderen de publieke opinie niet.
Dit is het beeld dat ik zie. Dit zijn de
moslims in het Westen, maar hoe zit het met de niet-moslims? Ik vertelde jullie
dat jullie bij de vierde gebeurtenis betrokken raakten, jullie kwamen pas kijken
bij de publicatie van de spotprenten. Laten we kijken naar de niet-moslims in
het Westen.
Ik zie een man die een tvkanaal bezit en
die een diepe haat voor de moslims voelt. Op zijn kanaal toont hij enkel de
slechtst mogelijke beelden van de islaam en moslims. Als een behoorlijke moslim
verschijnt, pikt hij het ergste woord uit zijn toespraak en brandmerkt hem
daarmee.
Ik zie Dr. Mamoen Al-Moebajjed in beeld,
een uitstekend professor in sociologie. Hij woont in Ierland. Hij verhuisde met
zijn gesluierde vrouw en kinderen naar een groot huis. Op de avond van de
verhuizing regende het en was er een kortsluiting, wat zeer zeldzaam is in
Europa. Ze hoorden geklop op de deur. Het was een oud Iers dametje, hun
buurvrouw. Ze zei: “Ik breng jullie wat kaarsen. Dit is jullie eerste dag hier
en ik was bang dat jullie met jullie jonge kinderen in het donker zouden
slapen.” Hij was zeer verbaasd door haar gebaar.
Ik zie Mido, de beroemde Arabische
Tottenham voetbalspeler. Op zijn eerste dag op het veld, begonnen enkele
racistische toeschouwers scheldwoorden naar hem te roepen, alleen omdat hij een
moslim en Arabier is. Echter, de rest van de toeschouwers applaudiseerden en
moedigden hem aan.
Ik zie mijn buurman hier in Brittannië
en hoe hij de eerste week dat we daar kwamen wonen, met minachting en bitterheid
naar ons keek, omdat hij naast zulke mensen moest wonen. Na een maand goede
islamitische behandeling van de buren, toen hij ontdekte dat ik veel reisde,
stond hij 's morgens rond zes of zeven uur op en verwijderde het ijs van de auto
van mijn vrouw voordat ze onze zoon naar school bracht.
Ik zie op de Britse vliegveld een
douanebeambte belast met het controleren van de paspoorten. Zij zijn de portiers
van Brittannië. Ik zie een gesluierde vrouw. Soms is het Arabische landen
moeilijk voor gesluierde vrouwen in om bij sommige bedrijven te werken. Haar
aanwezigheid op het Heathrow vliegveld is een boodschap naar de wereld.
Ik zie een Zwitserse stewardess, mijn
vriend Moestafa Abbas zat op haar vlucht. Hij reisde van Zwitserland naar
Oostenrijk. Het vliegtuig steeg op. Het was een lange vlucht. Mijn vriend
Moestafa Abbas had een mooie baard. Hij ging naar het toilet en maakte
woedhoe' (wassing voor het gebed). Toen hij naar buitenkwam, keek de
stewardess en zag water op de vloer. Ze wist niets van de islaam af. Hij ging op
zijn stoel zitten om te bidden en zei: “Allahoe akbar” (Allah is de
grootste). Dit is een waargebeurd verhaal. De stewardess dacht dat het een
poging was om het vliegtuig op te blazen en dat dit een uitdrukking was bij
bomaanslagen. De stewardess rapporteerde hem. Het vliegtuig voerde een
noodlanding uit. Ze gingen terug naar hetzelfde vliegveld. Moestafa werd
gearresteerd en het vliegtuig werd onderzocht. Ze vonden niets en ondervroegen
de stewardess. Ze zei: “Ik wist niet dat deze uitdrukking voor het gebed was, ik
dacht dat het voor een bomaanslag was.” Ze lieten hem vrij en verontschuldigden
zich bij hem.
Ik zie Karima in de scène, een
Marokkaans meisje dat in Frankrijk woont en boekhouden studeert. Terwijl Karima
aan de universiteit studeerde, werd de Franse wet goedgekeurd die de hidjaab
verbood. Karima was reeds gesluierd in die tijd, maar haar leraar boekhouden die
moslims haatte, vertelde haar: “Ik zal je haar zien!” Ze antwoordde: “Ik zal een
hoed dragen zoals de chique Franse meisjes doen.” Hij zei: “Je laat óf je haar
zien, óf je verlaat de klas.” De rest van de studenten kwamen tussenbeide.
Uiteindelijk gaf hij zich gewonnen, maar ze moest achterin de klas zitten.
Ik zie een Duitse minister in beeld, die
tegen een delegatie moslims die enkele verlangens van de moslims naar voren
wilde brengen, zei: “Waarom hebben jullie zo'n haast, jullie gaan maar door met
kinderen krijgen en jezelf vermenigvuldigen, en wij worden ouder en ons aantal
steeds minder. Over 20 jaar zullen jullie de sterkste macht in Europa zijn.”
Ik zie Dr. Walter in beeld, een
professor aan de universiteit van Oxford. Ik ontmoette hem en vroeg hem: “Tot
wanneer zal deze wederzijdse vergelding voortduren?” Hij zei: “Laten we
praktisch nadenken. Weet jij hoe de meeste Europeanen de moslims zien? Dit is
hoe zij denken: ‘Jullie kwamen naar onze landen toe om van de vrijheid, o de
kennis, welvaart en medische zorg te profiteren. Wat hebben jullie ons gegeven?
Je deelde ons land met ons, maar gaf ons niets. Je nam, maar gaf niets terug. Je
zegt dat dit de woorden van je Profeet zijn. Kijk naar de moslims in Europa.
Hoeveel van hen dragen iets bij en hoeveel van hen doen dit niet?’”
Ik zie Debbie in beeld. Ze bekeerde zich
tot de islaam. Haar man scheidde van haar en haar moeder zette haar het huis
uit. Ze nam haar tienjarige zoon Shean mee. Ze werkte voor onze organisatie
‘Right Start Foundation’. Haar zoon vroeg haar: “Maakt islaam een scheiding
tussen ons en onze familie?” Ze begon Shean mee te nemen naar voetbaltrainingen
en nam hem mee uit eten om hem op te vrolijken. Op een keer zei hij tegen haar:
“Dit is de eerste keer dat ik het gevoel heb dat de islaam leuk is!” (Door een
voetbalwedstrijd)
Ik zie een belangrijke Westerse
diplomaat in beeld, die een delegatie van zakenmensen ontmoette in één van onze
Arabische landen. Zijn eerste vraag voor hen was: “Wat is jullie droom voor
jullie land over 20 jaar?” Hij vertelde me dit verhaal niet zelf, een van de
leden van de delegatie vertelde me de details. “Hoe zien jullie het?” Ze
begonnen te zweten en goed na te denken. Ze konden iets bedenken, maar het zou
niet waar zijn. Hij ging echter verder: “Maar ik zie het zo en zo en zo.”
Ik zie honderden mensen zoals de
vervaardiger van de spotprenten in beeld, die hopen dat de moslims nog meer
fouten zullen begaan, zodat ze ons uit Europa kunnen zetten en dat er geen
moslims meer verblijven.
Ik zie de school van mijn zoon Ali in
beeld. Een maand voor het begin zond de school een leraar om mijn vrouw en mij
te interviewen. Ze zei: “Jullie zoon zal naar een school gaan met hoofdzakelijk
Engelse leerlingen en enkele moslims. Is er iets waarvan jullie willen dat we
het in acht nemen voor hem als moslim, zodat hij niet het gevoel heeft dat er
thuis iets gezegd wordt en dat de school iets anders zegt?”
Ik zie ook de dag van eid
(feestdag voor moslims), vorige eid. Ik verrichtte de hadj
(bedevaart) en mijn zoon was in Engeland. Hij kreeg een geschenk van school
thuis afgeleverd: ‘Wij vernamen dat dit een feestdag is voor de moslims,
prettige feestdag.’ Ze wisten niet wie ik ben, maar ze zonden dit naar alle
moslimkinderen.
Ik zie ook een van de meest populaire
kiprestaurants in Brittannië: Nando's. Het opende filialen waar men enkel
halaal (toegestaan, geslacht volgens islamitische voorschriften) kip
verkoopt.
Ik zie ook dat HSBC filialen (een van de
grootste internationale banken) in Brittannië opent, voor islamitisch bankieren.
En toen ik vroeg waarom de halaal restauranten en waarom het islamitisch
bankieren, zeiden ze: “Jullie zijn met 20 miljoen, weldra bereiken jullie de 30
miljoen. We moeten aan jullie wensen voldoen om onze winst te doen stijgen.”
Ik hoop dat ik er geslaagd in ben een
goed beeld te schetsen.
Sinds de gebeurtenissen in Denemarken
zeg ik iets dat enige verduidelijking vereist.
Ik zei dat er drie terreinen zijn: een
terrein voor de moslims en een terrein voor de vijanden van de islaam en een
enorm terrein voor de neutrale niet-moslims. De vijanden van de islaam proberen
dit enorme terrein naar hun zijde te trekken omdat zijzelf faalden de moslims
het hoofd te bieden. Hun oplossing is om de neutrale zijde naar het vijandelijk
kamp te brengen en ze zoeken naar manieren om dit te doen.
Voordat we tot deze drie terreinen
kwamen, moest ik jullie eerst de verhalen vertellen, zodat jullie begrijpen wat
zij inhouden. Een terrein voor de moslims die aan grote onrechtvaardigheid
leiden, een terrein voor de vijanden van de islaam die de islaam en de moslims
willen vernietigen en een terrein dat een groot verlies zou zijn. Er is een deel
van de film, dat zegt dat de 20 miljoen moslims die in het Westen wonen een
waarborg in de handen van het Westen zijn, zij het de regering of de mensen. De
20 miljoen moslims in het Westen die, gebaseerd op wat je vandaag gehoord hebt,
een heldere toekomst kunnen hebben. Ziet iemand het zo?
De 20 of 30 miljoen kunnen morgen
uitgeroeid en Europa uitgezet worden. Laten we de de 20 miljoen vergeten, hoe
zit het met de 200.000 moslims in Denemarken? Ik probeer uit te leggen waarom
zij op een andere manier reageren dan wij en waarom de reacties van moslims in
Europa verschillend zijn van de reacties van de moslims in onze landen.
Ik ben een ooggetuige en ik kijk om me
heen. Daarom is dit niet enkel een zaak van islamitisch recht en halaal
(toegestaan) en haraam (verboden). Het is een zaak van het zien van de
realiteit en het gehele beeld.
Daarom kunnen de 20 of 30 miljoen
moslims die in Europa wonen uit Europa gezet of vermoord worden. Je kunt denken
dat ik overdrijf. Ben je Andalusië vergeten? Of is het omdat het een oud verhaal
is, 500 jaar oud? Ben je vergeten wat er met ons gebeurd is na 800 jaar in
Spanje? We werden eruit gegooid en moslims werden verbrand. Een groot aantal
werd door de Spaanse inquisities vermoord of gemarteld. Niet alleen dat, velen
onder hen werden opnieuw tot het christendom gedwongen. Is dit niet wat er
gebeurd is?
Wat dragen we bij aan deze zaak vandaag?
Niets, het is zo lang geleden. Het is 500 jaar geleden. Wat als dit vandaag met
de moslims in Europa zou gebeuren? Met de 200.000 moslims in Denemarken? Wat
kunnen we bieden in termen van regering, mensen en legers?
Je kunt zeggen dat dit 500 jaar geleden
was, de geschiedenis zal zichzelf niet herhalen.
Laat me jou dan vertellen wat er meer
dan tien jaar geleden in Bosnië gebeurd is. Moslims ondergingen etnische
zuivering in Bosnië en werden in massagraven begraven. Wat hebben we gedaan voor
Bosnië in termen van overheid, mensen en leger? Er waren reacties (het eerste
principe) en we hebben gehuild. We houden van Allah en we houden van de moslims.
We zijn oprecht in onze reacties, maar we pakken enkel aanvallen in het verleden
en het heden aan, maar nooit in de toekomst. Ik ben terug bij het eerste
principe.
Het tweede principe zegt ‘ hetgeen we
als waarborg in Europa hebben, en omwille van de toekomst van de moslims in
Europa, omwille van deze twee dingen, zijn coëxistentie en discussie niet
beter?’ Denk aan deze mensen en zie het volledige beeld.
Begrijp je nu wat de betekenis van het
woord coëxistentie is, dat ik de laatste twee jaar aan het promoten ben? Het
heeft me er toe gezet het onderwerp van mijn doctorsthesis ‘islaam en
coëxistentie met de andere zijde’ te kiezen, omdat dit de betekenis is die ik
zie.
Wat willen we voor de moslims in Europa:
afzondering, confrontatie of coëxistentie? Neem het verhaal dat ik jullie
vandaag verteld heb, met al zijn variaties en wijd spectrum en zie waar we naar
toe willen.
Het gesluierde meisje van 17 jaar in
Denemarken is ook onze zuster en we maken ons zorgen om haar. Ze maakt de
dagelijkse rit naar de universiteit in Kopenhagen met haar hidjaab.
Andalusië, 500 jaar geleden en Bosnië
meer dan tien jaar geleden.
We moeten beseffen dat gevoelens een
groot ding zijn, gevoelens voor de islaam zijn voornaam, maar het verstand dat
plant en het volledige beeld ziet is heel belangrijk.
De Profeet (vzzmh) kon de gevoelens van
Chabbaab beantwoord hebben en had als volgt kunnen bidden, maar hij raakte van
streek en vroeg hem om een visie te hebben. ‘Maar je bent haastig’, leer van
deze hadieth en denk erover na. De toespraak van vandaag is niet voor
Denemarken, maar voor de komende 20 jaar. Ik hoop dat we er aandacht aan zullen
besteden en het de wereld en moslims laten bereiken. Ik heb vele uren gebeden
voordat ik ben gaan zitten om dit te schrijven. Ik smeek Allah om me te laten
zeggen wat de natie van onze geliefde Mohammed tot nut is.
Dit waren de twee principes:
Ten eerste, plannen voor de toekomst.
Ten tweede, coëxistentie en dialoog zijn
een betere optie voor de stemming en voor het behoud van deze godsdienst.
Ik vraag Allah deze natie te baten en te
behouden en het kracht te schenken. Insja'Allah houdt de toekomst grote
welvaart in voor deze natie.
